La carta bajo de manga
Iedereen draagt een kruis bij zich. Het mijne is vrij zwaar.
Wanneer je twee massief glazen objecten maar lang en hard genoeg tegen elkaar aan laat botsen zal er uiteindelijk toch echt een kapot gaan, hoe massief ook.
Het is makkelijk alles op te geven, ergens anders opnieuw te beginnen. Het is makkelijk weg te lopen, de wereld om je heen de schuld te geven. Het is makkelijk om verwoesting aan te richten en te zeggen, kijk zie je wel hoe rot het is, hier vecht ik tegen.
Moeilijker is het om hier te blijven, te accepteren hoe de wereld is en er zelf iets moois van te maken. Moeilijker is het om iets op te bouwen of om te gaan met reeds begane tegenslag. Ergens anders is het precies hetzelfde. Misschien heb je de kans je in een villa te huizen, kun je een beter betaalde baan krijgen of een andere vriendenkring. Maar als je je eigen visie niet veranderd zul je van je nieuwe leven precies hetzelfde maken als van het oude.
Ergens-ander-is-het-beter is niet goed genoeg voor mij. Wat is daar dan beter? Ergens-anders-is-het-beter loopt niet paralel met het doel dat ik probeer te bereiken, en is een manier om niet geconfronteerd te worden met je angsten.
Alles wat ik wil bevindt zich in een bewustzijn. Een bewustzijn dat ik kan verwerven en onder anderen kan creëren, waar dan ook. IK heb een scheppende kracht en JIJ ook. Wat ik wil kan ik maken, hier of waar dan ook.
Je kunt de wereld niet verbeteren, niet alleen, dus ga dat niet proberen. Vecht er niet tegen. De wereld is zoals die is, dat is de realiteit. Vecht niet tegen de realiteit, accepteer hem. Accepteren is niet “niks doen en afwachten”. Accepteren is het ERKENNNEN van de werkelijkheid. Wat je vervolgens met die werkelijkheid doet is jou zaak.
Me boy la carta bajo de manga, de kaart in de mouw.
Het is mijn zaak op zoek te gaan naar de waarheid, naar bewustwording. Het is mijn zaak te onderzoeken wat wel of niet waar is. De waarheid is dat het werkt. En wat hier dan is, hier in Den Haag? Hier is het levende bewijs daarvan. Everywhere I’ve been, bits and pieces of the truth walk around.
Ergens werd er van me verlangd daadkrachtiger te zijn. Nou, hier ben ik dan, daadkrachtig. Even wennen he? ja voor mij ook…
Ik moet steeds denken aan de biografie van Obama die ik laatst had zitten kijken. Hij vertelde dat hij als twintiger op een punt kwam waarop hij op zoek ging naar hoe zijn binnenkant en buitenkant verenigbaar waren. Sindsdien besef ik me dat mijn binnenkant en mijn buitenkant nog niet met elkaar kloppen. Ik denk dat ik me eerder heb beziggehouden met vragen waar sommige mensen pas op hun veertigste over nadenken. Daarentegen heb ik daardoor denk ik een deel van het oorspronkelijke proces gemist en daarmee loop ik nu tegen de lamp.
My motto used to be: Jazz; Blending things that fit together but don’t necessarily belong together.
Maybe I ought to reconsider that now… because I want to go home.
Wil je zaken doen, ik ben niet vies van hard werken. Zeg maar wat je eisen zijn. Dit zijn de mijne:
Respect. Respecteer (en accepteer) wie ik ben, wat ik denk, wat ik voel, hoe ik de dingen doe. Ookal is het totaal anders dan jij het zou doen. Ookal zie je er in de eerste instantie de relevantie of het nut niet van in (notice the difference). Iemand zijn waarde toe kennen heeft niks te maken met het uiten van waardering. Een waardering is een mening die je ergens over kunt hebben. Iemand zijn rechtmatige waarde toekennen is gebaseerd op het erkennen van een feit.
Vertrouwen. Vertrouw erop dat de keuzes die ik maak leiden tot het doel dat ik voor ogen heb. Ookal lijkt dat in de eerste instantie niet altijd zo. Vertrouw er op dat ik alles en meer aan kan wat ik op me neem. Vertrouw erop dat ik overal een reden voor heb, niet zomaar wat doe.
Als je dat zou kunnen doen… zou het mijn kruis een stuk lichter maken
Iedereen draagt een kruis bij zich. Het mijne is vrij zwaar.
Leave a Reply