Anger Management
Ben je boos
Pluk een roos
Zet’m op je hoed…
dan is het morgen weer goed.
Dat zeiden ze vroeger altijd tegen je, toen je nog kind was
Met andere woorden: Get over yourself.
Zo gepiepeld voelde ik me dan. Wat heb je daar nou aan? dat lost het probleem toch niet op?
Nu pas realiseer ik me hoe dat altijd ging, pas nu ik de woede bij anderen zie. Hoe gefrustreerd ik kon zijn en hoe die woede eruit moest. Ik kon met een riem of plastic zak tegen de deur of het bed slaan, totdat ik me af begon te vragen wat ik nou eigenlijk aan het doen was. Dan was het voorbij, en de woede was uit mijn systeem. Maar ik maakte nooit wat stuk, dat ging in tegen wat ik wilde zijn. Ik ben niet destructief, maar constructief. Dat was toen al een heel bewuste keus.
Tot 2 jaar terug is het altijd op deze manier gegaan en toen is het een heel jaar stil geweest, had ik de woede onder controle, dacht ik. En nu..? Nu lijkt het allemaal niks meer uit te maken. Als je zo lang probeert iets te creëren waar jij voor staat en er komt iemand voorbij die er één schop tegen geeft, is het gene waar je zo hard voor gewerkt hebt in een fractie van een seconde weg. Zonde, oneerlijk, frustrerend, zelfs wanhoop opwekkend… Wie ben jij om een anders constructie zonder goede reden kapot te maken? Het is alles wat ik heb, alles wat er is. Mijn goede hoop, mijn kracht, mijn liefde, alles stop ik erin. In mijn constructie voor wat dan ook. Het is alles of niets en dat weet ik van mezelf. Als je zonder lang gezicht iets van me gedaan wilt krijgen waar ik niet helemaal achter sta vraag het dan maar liever aan een ander.
En dan is het stuk. Maar je begrijpt het, accepteert het, beseft dat een ander niet beter weet. Your bad, not mine. Knielt neer om de stukjes op te rapen en het weer aan elkaar te lijmen. Maar hoe lang gaat zoiets door? Als het weer stuk is voordat de lijm een kans kreeg om te drogen, ga je je toch afvragen of het nog zin heeft. Het is een keuze die je elke dag moet maken, om niet ook maar hetzelfde te doen. Wat maakt het nou uit, kapot gaat het kennelijk toch, of je het nou zelf doet of dat een ander het doet. Maar ik WÍL het niet. Ik wil geen destructie toelaten in mijn wezen. Het is niet wie ik wil zijn. De keuze is niet altijd even makkelijk. Maar je moet hem maken, het is je eigen verantwoording…
Liever wil ik iets opgelost hebben, zodat er niks stuk hoeft. Maar kennelijk maakt dat mij degene die steeds olie op het vuur gooit, oude wonden openrijt. Ik word boos als mensen dat tegen me zeggen. Als je niet zo fokking onbewust leeft dan hoef je ook geen dingen te verdoezelen, voor jezelf te ontkennen, en dan is het ook geen verrassing als je nare dingen van jezelf ontdekt. Maar dat wil niemand horen… Misschien is dat wel hetgene waar ik te onvolwassen in ben. Ik zoek continu de confrontatie. En ik denk ook nog dat ik mezelf en anderen er een plezier mee doe… op langere termijn dan.
Misschien moet ik de dingen wat meer zijn gang laten gaan. Ookal gaat dat fout. Niet iedereen is er aan toe, zichzelf onder ogen te komen en als dat al wel zo is, is het nog steeds niet even gemakkelijk om er wat aan te doen. Laat alles maar voor een keer in elkaar donderen, daar leer je van. Frustrerend is het wel als je precies ziet wat er gebeurt maar er niks over mag zeggen. I just have to get over myself, I guess…
Ben je boos
Pluk een Roos
Zet’m op je hoed…
Dan is het morgen weer goed.
Leave a Reply