Iedereen draagt een kruis bij zich. Het mijne is vrij zwaar.
Wanneer je twee massief glazen objecten maar lang en hard genoeg tegen elkaar aan laat botsen zal er uiteindelijk toch echt een kapot gaan, hoe massief ook.
Het is makkelijk alles op te geven, ergens anders opnieuw te beginnen. Het is makkelijk weg te lopen, de wereld om je heen de schuld te geven. Het is makkelijk om verwoesting aan te richten en te zeggen, kijk zie je wel hoe rot het is, hier vecht ik tegen.
Moeilijker is het om hier te blijven, te accepteren hoe de wereld is en er zelf iets moois van te maken. Moeilijker is het om iets op te bouwen of om te gaan met reeds begane tegenslag. Ergens anders is het precies hetzelfde. Misschien heb je de kans je in een villa te huizen, kun je een beter betaalde baan krijgen of een andere vriendenkring. Maar als je je eigen visie niet veranderd zul je van je nieuwe leven precies hetzelfde maken als van het oude.
Ergens-ander-is-het-beter is niet goed genoeg voor mij. Wat is daar dan beter? Ergens-anders-is-het-beter loopt niet paralel met het doel dat ik probeer te bereiken, en is een manier om niet geconfronteerd te worden met je angsten.
Alles wat ik wil bevindt zich in een bewustzijn. Een bewustzijn dat ik kan verwerven en onder anderen kan creëren, waar dan ook. IK heb een scheppende kracht en JIJ ook. Wat ik wil kan ik maken, hier of waar dan ook.
Je kunt de wereld niet verbeteren, niet alleen, dus ga dat niet proberen. Vecht er niet tegen. De wereld is zoals die is, dat is de realiteit. Vecht niet tegen de realiteit, accepteer hem. Accepteren is niet “niks doen en afwachten”. Accepteren is het ERKENNNEN van de werkelijkheid. Wat je vervolgens met die werkelijkheid doet is jou zaak.
Me boy la carta bajo de manga, de kaart in de mouw. Continue reading ‘La carta bajo de manga’





